Pink

Gdzieś na przestrzeniu ostatnich paru lat najbardziej energetyzujące japońskie trio utraciło status skromnie "kultowej kapeli undergoundowej" na rzecz cenionej przez kytyków i najczęściej słuchanej. Zaczynając w 2000 roku z Absolutego, potem w 2003 r. Amplifier Worship, w ostatnim roku zaś Akuma No Uta, z każdym albumem są coraz silniejsi. W tym roku swe niepowtarzalne występy przywieźli i do nas, grając kolejno wyprzedane koncerty. W polsce wystąpili w dwóch miejscach: w warszawskiej Progresji oraz we wrocławskim Firleju. Z ramion Southern Lord wypuszczony zostaje dumnie nowy studyjny album grupy o wdzięcznym tytule Pink. Stronnicy Borisa wiedzą, że po każdym ich wydawnictwie spodziewać się można czegoś nieprzewidywalnego, całkiem niezwykłego, sukcesywnie kującego ich formę w ku jakiemuś nowemu kształtowi. Pink nie stanowi tutaj odstępstwa. Jakkolwiek to nowe nagranie najprawdopodobniej po raz pierwszy łączy w sposób efektywny najmocniejsze elementy tego do czego Boris jest zdolny, w jeden solidny, kompletny, zwięzły album. Mega-dronowość z Amplifier Worship jest jawna chociażby w takich utworach jak Blackout, w Nothing Special i Six, Three Times słyszalne są konotacje punk rockowe, natomiast ekstremalnie mroczna psychodela manifestuje samą siebie w Afterburner. Poza tym (jeśli to jeszcze mało) można się doszukać inspiracji sfuzzowanym acid rockiem rodem z lat siedemdziesiątych w tytułowym, roztupanym Pink. Decydującym punktem na tym albumie jak i nowym "daniem" wyłożonym na stół jest napar z ultra-chwytliwej melodyjności podany z już i tak sycącym daniem głównym, którego nawet po tylu płytach nadal nie dość. Utwór otwierający płytę, jak i ten zamykający, podobnie jak tytułowy składa się z zaraźliwych melodii wokalnych, które w połączeniu z inteligentnym pisarstwem piosenkowym tworzą niezaprzeczalnie mocny związek. Tak jak w przypadku wszystkich poprzednich płyt Borisa w Southern Lord, opakowanie autorstwa Stephena OMalleya jest specyficznie psychodeliczne, ze skrajnym zainteresowaniem detalami. Otwarcie różowej wkładki ujawnia trzy perforowane kartki płatków LSD... 

TRACKLISTA:

1 Farewell
2 Pink 
3 Woman On The Screen
4 Nothing Special
5 Blackout
6 Electric 
7 Pseudo-Bread
8 Afterburner 
9 Six, Three Times
10 My Machine
11 Just Abandoned My-Self