Absolutego

Niniejsze wydawnictwo prawdopodobnie pozostanie na długo w panteonie monolitycznego sludge'owego noise'u, w towarzystwie Melvinsowego "Lysol" (dziadka drona) oraz "Earth 2" grupy Earth. Miłe zaskoczenie stanowi totalny brak klimatycznej introdukcji, z reguły nieliczącej się z upływem czasu, bliskiej ciszy. Tutaj mamy pełen konkret: nie bacząc na muzyczny savoir-vivre, tytułowy "Absolutego" wybucha niskimi częstotliwościami, nasilającym się fuzzem basu, podsycanym bardzo oryginalną, eksperymantalną grą na gitarze. Owe elementy znajdują swoje zwieńczenie w miażdżących sekwencjach sprzęgającego się pogłosu, ale zamęt dopiero się zaczyna. Utwór jest w prostym znaczeniu hipnotyczny, zastygły w stanie psychodelicznego hałasu, pomimo tego kończy się raptownie, zupełnie nieprzewidywalnie, po około kwadransie skręcających kiszki świszczących gitar. Utwór "Dronevil 2", drugi i ostatni na tym krążku, to równie pyszna uczta dla uszu. Ważny składnik receptury stanowią groovy ekstremalnie nisko nastrojonego basu, tak nisko, że przwodzą skojarzenia bardziej ze świata scifi niż rocka. Tym razem bez wokalu, ale któż by sobie zaprzątał słuch wokalem kiedy mamy do czynienia z zespołami pokroju Boris. Jak dobrze, że jest jeszcze ktoś kto potrafi wydobyć z gitarowego sprzężenia i obciążonych doom'ową gatunkowością kompozycji jakieś wartościowe minerały.